Yorgunluk ve Kahkaha

 

 

Bu dünyada insanı en çok yoran şey nedir diye sorsalar herkes farklı bir yanıt verecektir. Biri der ki sevdikleri, biri maddiyat, biri aşk, biri dostluk...  Bir şeylere kurban olup, kurban etmeye çalışarak... Ancak bu şekilde sıyrılacakmış gibi... Yorgunluğun yarattığı mutsuzluğun asıl kaynağı unutulacakmış gibi...

 

Bana göre bu dünyada insanı en çok yoran şey fazla düşünmektir. Beyninin içinde seni didikleyen bir girdap vardır ve karşına ne çıkarsa çıksın kapılırsın o girdabın akışına... Engelleyemezsin gözlerini kör eden, hatta yeri gelip de ruhunu kilitleyen düşünceleri... Karanlık, olumsuz her düşünce kendin olarak oluşmaya çalıştığın o kule de, her seferinde, bir tuğlayı kırıp yeni baştan başlaman gerekirmiş gibi hissettir. Hatta bazen öyle bir noktaya getirir ki hangi tuğlayı koyacağını bilemezsin, belki yeri gelir tuğlayı da kuleyi de unutuverirsin. İşte bilemediğin o noktada başlar yorgunluk. Bir şaşkınlık, belki umursamazlık halidir bir de ona eşlik eden...

Belki bir pembe gözlük bakışı olacak bu lakin yorgun da olsa insan ilk başta kendisini sorgulamalı, kurbanlığa, unutmaya yönelmeden. Eğer insanlarsa kıran, insanları tanımayı öğrenip beklentilerini düşürmeli... Maddiyatsa, paranın aslında bir ruhtan daha önemli olmadığını, o anı yok edemeyeceğini görmeli... Sevgiyse kıran, sevmenin sadece onda başlayıp onda bittiğini hatırlamalı... Yorgunluğu yumuşatacak tek kavram mutluluktur ve kahkahalardır, mutluluksa insanın kendi ruhundan geçer...Her insanın yorgunluğunun hafiflemesi ve mutluluğuyla dolacak anlarla karşılaşması, en güzel kahkahaları bulması dileğiyle...