SOMA

 

 

Yüreği yangın toprağın
Güneş öyle siyah doğdu 
Hava küskün ciğerlere
Toprak yığın, toprak korkak
Titrek, uzanmış elleri sarar
Hangi ağıt yeter anlatmaya 
Bu keskin matemi
Deler geçer bir güz gibi tüm sessizlikleri
Çığlık haykırışlar duyan ilgilenmez
Kime söylese kara duman
Katili aç gözlü, kurban nefessiz
Ses ver toprak ses ver
Yüzlerce ömür, binlerce sevgi gömüldü altına 
Ses ver
Siyah battı güneş
Feryadına sevgilerin ses ver
Ağlayan gözler değil ruhlar artık
Sahte yükseklikten ses gelmez kötücül suskunluğu onların
Yüzü kömür ruhu temizlerin gidişine
ahı topla söz ver

 

 

 

301 yaşam, 301 nefes...

Ne anlatır ki, nasıl anlatabilir...

Evladı burnunda tüten annelerin, eşinin yolunu gözleyemeyecek olan kadınların, babasının güçlü kollarını bir daha hissedemeyecek olan çocukların acısı nasıl dillendirilir.

Sonsuz bir yürek sızısı olacak, siyah bir gün kalacak, alındaki kara leke gibi tarihe işleyecek bir gün bugün. Tarihin hiçbir şekilde iyi yargılamayacağı vicdansızlar, bugünü yargısız yaşamaya devam ediyor ya, işte bu her şeyden daha kara!